Mutsuz artık insanlar. Toplu taşımalarda, market reyonlarında, AVM girişlerinde, işte ve güçte… Her yerde aynı yüz ifadesi var. Yorgun, bezgin, aceleci ama yine de hiçbir yere yetişemeyen bir hâl. Tebessüm neredeyse yok; kasvet ise her yerde. Bu durum toplumun belirli bir kesimiyle sınırlı değil—neredeyse hepimiz böyleyiz artık. Güleç mizacı ve neşeyi, her ortamda bir elin … Devamını oku
Çıkıyorum dışarıya. İster arabayla, ister toplu taşımayla, ister yürüyerek… Çevremde yüzlerce, binlerce insan. Hani hepsini tanımayı bırak; yalnızca yüzlerini bile hatırlama özelliğimiz olsa, zihnimiz iflas ederdi. Her gün, her an bu kadar kalabalığın içindeyiz. Ama sonra bir an geliyor, kendimi düşünürken yakalıyorum. Her birinin kendi dünyası, kendi hayalleri, kendi kaygıları var. Herkes kendi hikâyesinde başrol. … Devamını oku
Bizlerin boş vakti yok! Bu yüzden de anlam arayışımız eksik biraz. Hayat; akıp geçiyor. Çoğumuz; günlük telaşenin içinde başkası için büyük nimetler olan güzellikleri göremiyoruz. Sabah 07.45’te toplu taşımada oturacak yer kovalarken anlam sorgulayabilecek durumda olmuyoruz. Haliyle şükür de eksik kalıyor gibi. Bu önermeyi salt bir kadercilik anlayışıyla yapmıyorum. Aksine değiştirmemiz gereken şeyler var bence … Devamını oku
İnsana dair ne çok alışkanlık var değil mi? Erteleme de bunlardan biri. Hatta adeta beraber yaşadığımız ve en çok boyun eğdiğimiz alışkanlıklardan. “Dur birazdan yaparız”, “hallederiz ya”, “acelesi yok” kalıplarının dilimize pelesenk olması onun sayesinde. Çok güçlü, çoğunluğumuza etki edebiliyor, dediğini yaptırıyor, hayal ettiğimiz şeye ket vurup öteliyor. Herkese olur mu bilmem de, ben üşenmeyen … Devamını oku
Belki 20-22 sene önce bizim lisenin, bir liseye göre gayet büyük fakat içine girilmesi Green Card almak kadar zor kütüphanesinden almış, okumaya çalışmıştım. O yıllarda bitirememiştim işin doğrusu. Edebiyat öğretmenimiz yanlış düşündüğümü söylese de bana pek hitap etmemişti işin aslı. Belli bir yaştan sonra klasikleri okuyunca kafasında yeni fikirler açılan familyadan olduğum için kitabı da … Devamını oku
Güzel bir deyim vardır bu işle ilgili: “Elde bir sepet, beyaz bir gömlekle kömürlüğe girmek gibidir.” Diye. Noksansızca tam da anlatmış ahvali. Üstte bir beyaz gömlek, kömürlük karasından korunmak, gözetmek gerek kendini. Her işin kendi doğası vardır, katılırım. Kimi stabildir, kimi dinamik; kimi sorumlu tutar, kimi mevzuat mandasında sorumsuzluğun çimenlerinde uzanır; kimi oradan oraya dolaşır, … Devamını oku
Her şeyde mi kalite azaldı, yoksa biz geçmişe ağıt yakışımız nedeniyle eskiler güzel geliyor ona karar vermiyorum işte. Edecek çok kelam var heybemde fakat zamanın dişliler öyle hızlı öğütüyor ki herşeyi, söz daha kalemden çıkmadan eskiyebiliyor. Şöyle yirmi yıl öncesini hatırlıyorum, soft bir müzik çalarken. Yirmi yıl önce müzik hayatımızda çok daha fazla yer ediyordu. … Devamını oku
İyi bir lider nasıl olur? İnsanoğlu geçmişte herşeye yetemeyeceğini anlayınca oturmuş düşünmüş, sonra işleri pay etmeyi bulmuş. Şu iş senin, bu iş benim. Orayı sen hallet burayı ben halledeyim. Kendince bir iş bölümü bulmuş. Ancak insan nefsi bu, durur mu? Önce diğerlerini kıskanmış. Kiminin işinde ki başarısını, kiminin daha rahat iş yapmasını. Sonra kavga etmiş. … Devamını oku
Tırpan, bir köy romanı olup Fakir BAYKURT’un bilinen eserlerinden. 1970 yılında yazılmış bir köy romanımızdır. Romanda varlıklı, eli kolu uzun, tanınmış, güçlü ve yaşı geçkin bir ağanın kızlarının güzelliğiyle nam salmış Gökçimen Köyü’ne gelince gördüğü on üç yaşında bir kıza aşık olup talip olması sonrası gelişen olaylar konu alınıyor. Köy romanları konusunda şahsi çıtam ve … Devamını oku
Adalet Ağaoğlu yakın dönem Türk romanının önde gelen temsilcilerinden. Ve yine yakın zamanda bitirdiğim Romantik Bir Viyana Yazı da onun önde gelen romanlarından. Okumak için geç kaldıklarımdan dediğim bir kitap oldu. Zira hem tarihe yaklaşım şekli, hem de eğip bükmeden “Kamil Hoca” nın iç dünyasına bizi ortak etmesi kitabın bende bıraktığı güzel etkilerden. Postmodern yazıt … Devamını oku